Zamanın geçtiğini saatlerden öğrenmezdim eskiden;
okuduğum kitaplardan,
uzun zamandır görmediğim birine rastladığımda bıraktığım gibi kalmayışından,
ağırlaşan gözkapaklarımdan,
fincanda unuttuğum çayın soğumasından,
sigara paketinin boşalmasından,
çillerimin belirginleşmesi, saçlarımın uzamasından,
salı sandığımın perşembe,
çeyiz sandığımın küflenmiş olmasından,
C’yi özleyişimden,
kuruyarak bayatlayan ekmeğe inat yumuşayarak bayatlayan bisküvilerden,
hırkadan paltoya bir rüzgâr farkıyla geçmemden,
erken çöken akşamdan,
derken söken şafaktan anlardım akıp gidişini.
Şimdi sanki beni dışlamış, güzergâhına katmamış, geçerken uğramıyor, gidiyor öylece.
Şimdi bütün günlerin adı aynı; öylesine. Öylesinertesi bile yok aralarında, yeni hiçbir şeye yer yok.
Bir de yer kaplamasam, hiçlik olacak adım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder