Bilgisayar başında bir şeyler izleyip yemek yerken kapı çaldı. İşte o an başladı mütereddit hallerim. Bayram çocukları gelmişti, şeker istiyorlardı. O an başladı işte, şahsi geleneğimle toplumsal geleneğin savaşı. Ateş hattındaki direnişimin korkusuz savaşçısı elim, pause'a basmamakla bir zafere imza attı ve yemek-yerken-bir-şeyler-izleme üzerine kurulu şahsi geleneğim bir kez daha galip geldi. Yine de şunu düşünmeden edemedim:
"Benden bi' cacık olmaz lan, bana hiçbir zihniyet emanet edilmez."
Bu gelenekler savaşını kafamda tahlil ederken kapı bir daha çaldı. Bu defa bakmamak olmazdı. Hayır, kendime ihanet ediyor değildim, gelenekler için kalkmıştım yerimden: siparişim üzerine pastaneden gelen ekler için. Ve kahraman elim, geri döndüğümde yeniden play'a bastı. Ağzımda gelen ekler, kafamda gelenekler.
"Benden bi' cacık olmaz lan, bana hiçbir zihniyet emanet edilmez."
Bu gelenekler savaşını kafamda tahlil ederken kapı bir daha çaldı. Bu defa bakmamak olmazdı. Hayır, kendime ihanet ediyor değildim, gelenekler için kalkmıştım yerimden: siparişim üzerine pastaneden gelen ekler için. Ve kahraman elim, geri döndüğümde yeniden play'a bastı. Ağzımda gelen ekler, kafamda gelenekler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder